نشانه های ظهور و خروج از غیبت

اگر کسی کوچکترین تردیدی در امامت آقای رئیس جمهور احمدی نژاد بخود راه دهد، کافی است که گوش فرا دهد به آخرین کنفرانس مطبوعاتی وی. او بار دیگر نظر مردم جهان را بسوی خود جلب نمود و اظهار داشت که

 "جشن هسته ای شدن ملت ایران برپا میشود. ما باید تا راه اندازی 60 هزار سانتریفیوژ جلوبرویم" (بنقل از سایت بازتاب، 23 آبان 1385).

    در همین مصاحبه آقای رئیس جمهور آمار و ارقامی حیرت انگیز مبنی بر پیشرفت جامعه ارائه داد و اعلام نمود که: "طی سه چهار سال آینده دغدغه اشتغال درکشور نخواهیم داشت" وتوزیع سهام عدالت که هم اکنون" یک ملیون و چهارصد هزارنفر در یافت کرده اند و تا سقف دو میلیون تومن افزایش خواهد یافت." بسرعت ادامه مییابد و " ظرف دوسال آینده تمامی مردم ایران واردچرخه سالم افتصادی کشور میشوند"(بازتاب).

    اینکه آقای رئیس جمهور در کامل کردن چرخه سوخت ودست یابی به انرژی هسته ای بی آنکه کوچکترین واهمه ای از قدرتهای بزرگ جهانی بخود راه دهد و در مدت بسیار کوتاهی، غنی سازی را آغاز و درطی حتی زمان بسیار ناچیزتری به مراحل پایانی خود رسانده است، مبحثی است که نباید ساده و پیش پا افتاده تلقی گردد. تاکنون تمام دانشمندان و متخصصان علم هسته ای در سراسر دنیا اعلام داشته اند که ایران با تکنولوژی که در کنترل خود دارد قادر نیست که به یکباره شصت هزار سانتریفیوژ همآهنگ براه اندازد. اما آقای رئیس جمهور وعده برپا داشتن جشن هسته ای را تا آخر امسال میدهد. این را باید دال بر آن دانست که او چیزی میداند که کسی نمیداند. او از چیزهائی خبر دارد که کسی خبر دار نیست. نه تنها این گامهای معجزه آسا را باید متاثر از یک نیروی غیر انسانی و برتر دانست بلکه وقتی بعدالت گستری وی میاندیشی مات و مبهوت همچون مجسمه خواهی ماند. با این سرعتی که آقای رئیس جمهور به پیش میرود تا دهسال آینده عداالت بسراسر جهان گسترش خواهد یافت و مردم رنجبر وستمدیده در سراسر جهان صاحب سهام عدالت خواهند شد. آقای رئیس جمهور بایدهمراه جشن هسته ای جشن عدالت را نیز برپا دارد. حال اگر کسی در پی فهم تصمیم گیریها و اعمال ریاست جمهوری باشد نیازمند بآگاهی بعلم امامت است بخصوص علم ظهور، علمی استوار بر روایات الهی و رمز و رموز آسمانی. چرا که با ظهور و خروج از غیبت این دنیا به پایان میرسد و دنیای دیگری تحت نظارت رهبری امام آغاز میگردد. تقریبا یکهزار و نود و پنجسال از عمر غیبت امام میگدرد، بنظر رسد که زمان خروجش فرا رسیده است.

یکی از نشانه های ظهور، بقدرت رسیدن آقای احمدی نژاد بود که کم و بیش گمنام و جوان و بی تجربه بود. و چون بقدرت رسید بی درنگ جنبش هسته ای و گسترش عدالت را آغاز نمود. روایت شده است که هنگام ظهور:

 "از برای آن جناب ابری،که خدایتعالی آن را برای ایشان ذخیره کرده، که در آن است رعد و برق، پس حضرت سوار میشود بر آن، پس میبرد آن حضرت را در راه های هفت آسمان و هفت زمین."ص 1249

   این ابر، یک ابر تجریدی نیست در واقعیتش بشکل انرژی هسته ای ظاهر میشود. دستیابی باین انرژی است که سروری امام را بر سراسر جهان گسترش میدهد. بر بال انرژی هسته ای است که آقای احمدی نژاد پیشروی را آغاز کرده است. در داخل کشور همه دهانها را بهم دوخته است دوست و دشمن را همه خاموش ساخته است. چون مؤمن بامامت است نه خطا کند نه به بیراهه زند. راه امام یک راه الهی ست. بنابراین در مطلق و نهائی بودنش تردید نتوان داشت. مهم نیست در مرحله نهائی دست یابی بانرژی هسته ای بسود ملت است یانه. این یک محاسبه ای است دنیائی استوار بر عقل انسانی. حال آنکه انرژی هسته ای امری است الهی چرا که خارج ساختن انرژی هسته ای از انحصار قدرتهای بزرگ سبب توسعه و بیشمار ساختن آن کند . این خود در کوتاه ساختن زمان ظهور و فرارسیدن قیامت نقش بسیار عمده را بازی میکند. آقای رئیس جمهور بروز نهائی، روز قیامت میاندیشد، روزی که امام ظاهر و از غیبت خارج میشو. حرف آقای رئیس جمهور حرف امام است، حرف امام نه مثل دارد، نه ناقض و متضاد. آیا جا دارد که پرسید هست کسی که آوای نفی انرژي هسته ای را بگوش شنیده و یا باچشم خوانده باشد؟ اگر هست حرف دیگری، حرف روشنایی، حرف عقل وخرد و بینایی، حرف کفار است و مشرکین و منافقین که خفیه کنند. شهرت ریاست جمهور در سراسر جهان را نیز باید از رمزهای ظهور و خروج از غیبت دانست. همچنانکه روایتی است مبنی بر:

"فروگرفتن سلطنت آن حضرت، تمام زمین را از مشرق تا مغرب، بر و بحر معمور خراب و کوه و دشت و نماند جایی که حکمش جاری، و امرش نافذ نشود. اخبار در این معنی متواتر است: وله اسلم من فی السموات و الارض طوعا و کرها"(ص 1250).

آوازه شجاعت و دلاوری رئیس جمهور دنیای عرب را فراگرفته ومسلمانان جهان از شناسایی با او بخود میبالند. اخیرا نیز طی نامه ای بمردم آمربکا بشارت عدالت و رهائی از نیروی ظا لم صیهونیستی را داده و آنها را براه مستفیم فرا خوانده است. چون این دعوتی است الهی، تاثیر و نفوذش را در مردم امریکا نباید مورد تردید قرار داد. کلام عدالت، کلام رهائی، کلام الهی که بوسیله آقای احمدی نژاد ایراد میشود، کلامی است که در دل و روح مردم رسوخ میکند و آنها را برای قیامت و خروج از غیبت آماده میسازد. روایتی است که روزی پیامبر محمد، دختر خود فاطمه را گریان مییابد. جویا میشود که "ای حبیبه من فاطمه چه چیزباعث گریه ی توشده است." فاطمه در پاسخ میگوید: " میترسم که امت تو بعد از تو مرا ضایع گذارند و رعایت حرمت من ننمایند." پیامبر فاطمه را دلداری میدهد و میگوید:

"ای فاطمه بحق خداوندی که مرا بحق فرستاده است که از حسن و حسین به هم خواهد رسید مهدی ای امت و ظاهر خواهد شد در وقتی که دنیا پراز هرج و مرج شود و فتنه ها ظاهر گردد و راه های بسته شود و غارت آورند بعضی بر بعضی، از فرزندان ایشان کسی را که فتح کند قلعه های ضلالت را و دل هایی را که غافل از حق باشند، وقیام نماید به دین خدا در آخر الزمان چنان چه من قیام نمودم، و پر کند زمین را از عدالت چنان چه پر از ظلم و جور باشد. ای فاطمه اندهناک مباش و گریه مکن..."(ص)1255

اگر در این قول نتوان تردید داست، به نشانه های موجود حاکی از ظهور و خروج از غیبت نیز نباید بخود شک و گمان راه داد. آقای احمدی نژاد را باید همانگونه شناخت که هست: یک موجود آسمانی، الهی، ربانی. ماموریت او را از پیش پیامبر تعین کرده است "فتح قلعه های ضلالت" و دلهایی را که از حق غافلند. او بدین خداست که بقیام بر خاسته است. انرژی هسته ای یک اسلحه نهایی است که باید درخدمت این قیام گرفته شود. آقای رئیس جمهور به حال نمی اندیشد که اندیشه اش محدود باین زمان نیست. او بآخر زمان میاندیشد، او به سرنوشت بشریت میاندیشد و رهایی آنها، نه ملت ایران. ملت ایران خود رها یافته است و بخود میبالد که این موجود الهی در میان آنها ظاهر شده است. از این سعادت الهی که نسیبشان گشته است، پیوسته در حال سپاسگزای از خدای تعالی هستند. این پدیده ای را هیچ دانشمندی نمیتواند درک کند. علم امروزی برای فهمش، علمی است محدود. ظهور آقای احمدی نژاد بر مسند قدرت یک پدیده الهی است. فقط با رجوع بحکمت الهی است که میتوان نشانه های ظهور و خروج از غیبت را فهمید.

آیت اله جنتی یکی از فرشتگان بارگاه ولایت، دبیر شورای نگهبان نیز بهمین حقیقت در خطبه های الهی روزهای جمعه اشاره میکند و نامه آقای احمدی نژاد به رئیس جمهور آمریکا را انعکاس و جلوه ی امر الهی میخواند و خواستار تدریس آن در دانشگاههای کشور میشود. تنها فقها هستند که برمز و رموز ظهور و خروج از غیبت آگاهند. باید بآنها گوش فرا دهیم و آگاه باشیم.

روایات همه بنقل است از ذکر تاریخ چهارده معصوم، منتی الامال تالیف ثقه المحدثین مرحوم حاج شیخ عباس قمی، انتشارات کامکار.

فیروز نجومی

10/09/85

Firoz Nodjomi

fmonjem@gmail.com

firoznodjomi.blogpost.come

rowshanai.org

آقای رئیس جمهور

آیا تا کنون با خود اندیشیده اید که اصالت و صداقت را با حرف و لفظ محک نمیزنند، بویژه اگر حرافی و لفاظی باشد، که آنرا دیگر نیازی به محک نیست، چرا که نه تنها هسته ی ناچیزی ،باندازه یک ذره ی اتمی، در آن زر و یا نقره یافت نمیشود بلکه بیش از صد در صد و سراسر ناخالص ست و آلوده. مردم جهان، بالاخص مردم ایران، به رفتار و کردار شما مینگرند و آنها را برای سنجش اصالت و صداقت شما بکار میگیرند. فاصله این دو یعنی فاصله گفتار و رفتار در شخصیت شما چنان عمیق و مشهود است، که اگر قرار بود که بدرخشد، همچون هاله ای در پشت سرتان، به همان سان که نخستین باری که در سازمان بین الملل ظاهر شده بودید، مشعشع میگشت، و چشمان جهانیان را بخود خیره میساخت. متاسفانه هنوز شما بر آن تصور ید که تقدس و پارسایی متصاعد از آن هاله بوده است که جهانیان را مات و مبهوت ساخته بوده است. این نگارنده تردید ندارد که تا کنون به انحا مختلف بگوش تان رسانده اند، که حقیقت چیز دیگری ست. که آن هاله چیزی نبوده و است و نیست، مگر هاله ریاکاری.

آقای رئیس جمهور،شما در همایش سازمان بین الملل که بمناسبت مبارزه با نژاد پرستی تشکیل یافته بود، بار یگر فرصت را مناسب دیدید که خود را در مرکز توجه جهانیان قرار داده و همگان را به تعجب و شگفتی باز دارید. ادبیات شما از یک ادبیات انقلابی هیچ کم نداشت. شور انگیز بود و هیجان آور. چه سخنان آتشین و آتش زا  و چه گفتار تهدید آمیز و تحریک کننده ای از دهان شما خارج نشد. از ظلم و ستمی  که قرنها بر بشریت رفته است و ازعاملین اصلی آن، آمریکا و اسرائیل، چه سخن های شور انگیز که بر زبان نراندید. به حمایت و دایه گی ملت های مظلوم و ضعیف بر خاسته و پرچم پیشرفت و عدالت و عزت و کرامت انسانی را بردوش کشیدید. از انسان و حیثیت انسانی چنان دفاع کردید، که گویی هیچ کس دیگر در دنیا بجز شما فهمی از چیستی و کیستی انسان، ندارد  و سخن خود را با الفاظی شاعرانه در باره «اکسیر عشق و محبت» به پایان آوردید. بعبارت دیگر، شما لباس موسا، یکی از مرسلان الله را بر تن کرده بودید و همچون پیشوایان بزرگ و مشهور، جهانیان را به ارزشهای الهی و معنوی، فرا میخواندید. اما جهانیان بر دوش شما مار های ضحاک را مشاهده میکردند. چرا که آنها تماشگر رفتار و کردار شما بوده اند و هستند نه شنونده گفتار شما.

 آقای رئیس جمهور، یکی از وجوه برجسته ریا کاران آنست که از هر دو گوشه ی دهان خود سخن میگویند. شما نیز از یک گوشه آن، دنیای مادی و ماده پرستی را محکوم میکنید و "منافع محدود  و زود  گذر " را عامل اصلی نژاد پرستی و پلیدی و پلشتی میخوانید و بازگشت بسوی خدا و پیامبران و ترک دنیا پرستی را راه نجات و  رستگاری و خوشبختی انسانها معرفی میکنید. از گوشه دیگر دهان خود به آن دنیای مادی سخت می چسبید و قصد آن را دارید که از زیر سلطه ی امپریالیسم و صهیونیسم  خارج ساخته و تحت انقیاد الله و اسلام در آورید. از یک طرف از صلح و آزادی سخن میگویید و از طرف دیگر، برای جنگ آماده میشوید. و گرنه چه اصرار ی دارید  که به فنآوری هسته ای در تکمیل چرخه غنی سازی، دست یابید  و سازنده اسلحه ی نهایی شوید، رفتاری که برای بیست سال در خفا مرتکب شده بودید تا سر انجام، مجاهدین خلق دشمنان دیرینه شما آنرا در دنیا علنی ساختند و از آن به بعد جهانیان را دچار ترس و هراس ساختید. چون با کاذب خواندن هالو کاست بطور مکرر، جهانیان را مطمئن ساخته اید که شما از بوجود آوردن یک فاجعه دیگر، نظیر هالوکاست  کوچکترین هراس و واهمه ای ندارید. شما همآنقدر و شاید هم بیشتر خود را در نابود ساختن اسرائیل و یهودی ها بر حق میدانید که هیتلر میدانست. شما هر روز یک نوع موشک با توانایی و برد برتر به نیروها جنگجوی خود تحویل و آنرا در انظار جهانیان به نمایش، میگذارید. عربده میکشید و مرد میدان می طلبید. فرماندهان شما بیش از 300000 گور برای خاکسپاری مهاجمین آماده ساخته اند. شما آماده یک جنگ و درگیری بزرگ میشوید ولی قدرتهای بزرگ را برای دو جنگ جهانی محکوم میکنید. شما تمدن غرب برهبری قدرتهای بزرگ را برای غارت و عقب نگاه داشتن کشورهای کوچکتر بویژه کشورها اسلامی، محکوم میکنید، اما خود آرزو مندید که روزی بتوانید بلحاظ قهر و قدرت با آنها هم وزن شوید. یعنی در عمل، شما در راهی گام میگذارید که قبلا آنرا شیطان بزرگ پیموده است. راهی که شما با ابزار لفاظی مخدوش ساختن حیثیت انسانی میدانید. توپ و تشر بسیار برای آمریکا و لشگر کشی به عراق و افغانستان، داشتید، در حالیکه خود بخوبی از این واقعیت آگاه اید که اگر هم اکنون صدام حسین در بغداد ادعای خدایی میکرد و ملا عمر در کابل دعوی خلافت را داشت، شما باد ابر قدرتی در سرتان هرگز نمی پیچید.

آقای رئیس جمهور، وقتی در پای بیرق صلح و آزادی، سینه میزنید، باید بیاد داشته باشید که زمانی در ستایش جنگ و برکت ها و نعمتهای آن چه سخن سرائی ها که نمیکردید، و قصد داشتید جنگ را تا فتح قدس ادامه دهید. آیا از زمانیکه بر مسند ریاست جمهوری جلوس یافته اید، تا کنون بگوش کسی رسیده است که شما خشم و خشونت را محکوم کنید؟ رژیم اسلامی، در  صحنه جهانی هیچگونه مقامی را اشغال نکرده است اما به لحاظ تعداد اعدام ها، بعد از چین به مقام دوم نائل آمده است. آقای رئیس جمهور ماموران رژیم اسلامی اخیرا در صدد بر آمده اند که گور های دسته جمعی را در خاوران- قتلگاه برجسته ترین قهرمانان جوان ایران- بپوشانند و مخفی نگاه دارند. شما درست میگویید، قدرتهای جهانی، مرتکب خباثت ها و نادرستی های بسیار شده اند، اما هرگز گورهای دسته جمعی برای جوانان خود دور از چشم همگان در تاریکی های شب، حفر نکرده اند. آقای رئیس جمهور، شما متوجه نیستید، مردم زاری ها و ضجه های مادران خاوران را میشنوند. از شکنجه گاه های اوین اطلاع دارند. آیا فکر میکنید چون بنام الله و اسلام، پیامبر و امام، به قتل عام زندانیان و قتل های زنجیره ای دست بزنید و از ریختن خون هیچ بنده ای بخود هراسی راه ندهید، حیثیت انسانها را مخدوش نساخته اید؟

آقای رئیس جمهور، اگر مردم ایران بر دوش شما ماران ضحاک را مشاهده میکنند به آن دلیل است که شما از صلح و دوستی سخن میگویید اما خشونت و کین خواهی را پرستش میکنید. خشونت، دین شما است. مگر در نزد شما جهاد و شهادت در راه توسعه اسلام و تحصیل رضای الله، پاداشش بهشت و حوری های باکره و زندگی ابدی نیست؟ در چنین صورتی آیا جهاد و شهادت میتواند چیزی بجز جنگ و ویرانی ، و خونریزی تا آخرین قطره خون خود باشد؟ شما میخواهید کشورهای مسلمان را به کیش خود در آورید و مردم آن دیار را دعوت به جهاد و شهادت در راه توسعه ی اسلام کنید. و چه هزینه  ها از ثروت و منابع ملی، صرف بوجود آوردن ستون های پنجم مثل حزب الله و حماس در عراق و لبنان و فلسطین و عربستان و مصر، نمیکنید. آنهم در زمانیکه بیش از 40 درصد از مردم ایران زیر خط قرمز فقر زندگی میکنند.

آقای رئیس جمهور، شما در همآیش سازمان بین الملل از آزادی نیز سخن راندید، گویی که عطر آن هرگز به مشام شما رسیده است. که اگر رسیده بود تا کنون هفت کفن هم پوسانده بودید. آقای رئیس جمهور، کیست که نداند بوی عطر آگین آزادی برای دیکتاتورها و جوجه دیکتاتورها هلاک کننده است.  شما مرتبه فوقانی نظامی را اشغال کرده اید که در استبداد و مطلق گرایی، یکه و استثنایی است، نظامی که برای اینکه گامی بسوی آینده بر نهد، به گذشته ی افسانه ای و اسطوره ای باز مینگرد. در حالیکه بیش از یک قرن است که از مرگ خدا میگذرد، شما آنرا در کشور ما به زندگی باز گشت داده اید که در لباس فقیه بر 70 میلیون نفر حکم میراند و آنها را در برابر خود و آنچه میگوید و میاندیشد مسئول میداند، بدون آنکه خود را نسبت به یک فرد مسئول بداند. فقیهی که بر ما حکومت میکند از تبار معصومین و مظلومین است. نه گناهی میکند و نه مرتکب خطائی میشود. حرف او قانون است و نهایی. فقط در دوران خلافت و امامت است، که یک چنین حکومتی میتواند موجودیت یابد.

آقای رئیس جمهور، شما یکی از چاکران صادق رژیم ولایت مطلقه فقیه هستید.  حرف و رای او را برابر با حرف الله یکی و نهایی میدانید. بر دستش بوسه میزنید بر پایش میافتید. و به قول مولانا شانه بر سرش میکشید، در همان حالت است که از عزت و کمال انسانی نیز سخن میرانید. انسان در نزد شما وقتی آزاد است و دارای عزت و کرامت است که هرگز «نه» به ولایت فقیه نگوید و در نفی آن هرگز سخنی به میان نیاورد. چون گفتمان شما، گفتمان مطلق گرائی است مبنی بر الله یکی ست و بجز او نیست دیگری. اگر کسی بگوید، نه برعکس، خدا نه یکی بلکه بیشمارند و به تعداد انسانها وجود دارد، آیا شما سر این انسان را بر سر دار بجرم کفر و شرک نمیآویزید؟ آقای رئیس جمهور، شما مردم ایران را از ابتدائی ترین نوع آزادی، محروم ساخته اید، چگونه میتوانید در برابر مردم جهان کلمه آزادی را از زبان خود خارج سازید. جزای آنکه وجود الله را وابسته به وجود شیطان بداند چیست؟ اگر یکی پیامبر اسلام را راهزن و آدمکش بنامد و دیگری غیبت امام را افسانه ای ساخته برای تحمیق و تخریف مردم بخواند به چه سرنوشتی در کشور شما دچار خواهد شد؟ آیا تا کنون با خود اندیشیده اید که کرامت و عزت انسانی در آزاد ی «نه» گفتن است، در آزادی پرستش است. الله برای شما یکی ست و واحد، چرا برای من الله نمیتواند، یک درخت باشد و برای دیگری هنر باشد و هنروری؟ شما انسان را آزاد و دارای عزت و کرامت میدانید تنها زمانی که به اسارت و بندگی، تسلیم و اطاعت، تن دهد و امر و احکام الله و جانشین ش ولایت فقیه را بدون چون و چرا باجرا در آورد و آنرا نیز در رکوع و سجود های طولانی باثبات برساند.

آقای رئیس جمهور، عزت و کرامت انسان در ایمان و باور به آنچه از اجداد خود بارث برده است،  نیست بلکه در باور به خدائی خود است و نیروی آفرینشی که در انسان نهاده شده است، که در فهم این حقیقت است  که انسان ا ست و تخیل و تفکر او خالق خدا. نه بالعکس. تنها چنین بشری است که با تبعیض، بیگانه و غریبه میماند. موضوعی که قرار بود در مرکز سخنان شما قرار گیرد. که منافع مادی و دنیوی و انحراف از خداگرائی را سبب اصلی آن معرفی نمودید و فکر کردید که میتوانید تبعیض را که وجه بارز و برجسته رژیم ولایت فقیه است، پنهان نمائید. زیرا که تبعیض کار کسی است که خدای خود را بالاتر و برتر میداند و به جز خدائی که او بدان باورد دارد، هیچ خدایی نیست و نمیتواند وجود داشت باشد. تبعیض همیشه بنام خدا بوقوع پیوسته است، بدست کسانیکه مثل شما خود را خدا محور میدانسته اند. هیچ چیز مانند نام خدا، حتی منافع مادی، نمیتواند برده داری و نژاد پرستی را توجیه نموده، مشروع و قابل پذیرش حتی برای آنان سازد که کوچکترین سودی از برده داری و نژاد پرستی عاید شان نمیشده است. شما تبعیض را محکوم میکنید و لی نظامی بنیان گذارده اید که تبعیض یکی از محکمترین ستونهای سازنده آن است. آیا بین زنان و مردان، شما تبعض قائل نیستید؟ آیا زنان را از حق و حقوق شان محروم و حق گزینش آنها را محدود نساخته اید؟. آیا بین مسلمان و مومن و کافر و مشرک، تبعیضی نیست؟ آیا شما یکی را پاداش ندهید و دیگری را به جرم محاربه با الله بدار مجازات نیاویزید؟  آقای رئیس جمهور، شما اگر رفتار و کردار خود را تبعیض آمیز نمی بینید به آن دلیل است که ایمان دارید که الله بوده است که چنین خواسته است. و فکر میکنید چیزی که الله میخواهد، نمیتواند تبعیض آمیز باشد. تبعیض شما خدا محوری است. باین دلیل است که به محکوم کردن تبعیض میپردازید بدون آنکه آگاه باشید که جهانیان خوب میدانند که شما یکی از بزرگترین تبعیض گران هستید و به برتری خود و نظام اجتماعی که برپا نموده اید کوچکترین شک و تردیدی ندارید.

آقای رئیس جمهور، از آزادی چنان سخن میرانید که گویی چند صباحی با آن هم نشین بوده اید و با آن شناسایی دارید. اما خبر سرکوب آزادی در دانشگاه های ایران، سرکوب آزادی بیان در انواع فعالیتهای فرهنگی و سیاسی و هنری، سرکوب آزادی انجمن و گرد همآیی، بگوش مردم جهان رسیده است. در هیچ یک از کشورهای جهان رسما برای سرکوب آزادی، دستگاهی بنام وزاتخانه برپا نداشته اند. اما شما وزارت «ارشاد» را ویژه این امر تاسیس نموده اید. مگر این وزارتخانه وظیفه و مسئولیتی دیگری هم بجز سرکوب آزادی بیان، دارا میباشد؟ مگر سرکوب آزادی میتواند بر اساس تبعیض صورت نگیرد. آیا شما مردان را از زنان، موافقین را از مخالفین، دین ستیز ان را از دینداران، و خودی ها را از غریبه ها جدا نمی سازید؟ آیا مخالفین خود را ساکت و خاموش نمی سازید؟ تعجب آنجاست که سازمان بین الملل از رئیس جمهور کشوری که بر اساس تبعیض بنیان گذارده شده است دعوت بعمل در میآورد که در باره مبارزه با تبعیض و نژاد پرستی سخن رانی کند.

آقای رئیس جمهور، چون شما در آن خطابه اعجاب انگیز و بقول بعضی ها جنجالی سخت از آزادی و عزت و کرامت و حیثیت انسان جانانه دفاع نمودید، لازم است که یکبار دیگر بآن باز گردیم و یادآوری کنیم که عزت و کرامت انسان بسته به بلوغ و رشد عقل و خرد آنها ست نه عقل و خرد فقیه و مجتهد. شما مردم ایران را همچون کودکی صغیر و یتیم و نیازمند قیومت،  تلقی میکنید، که نه میتواند بیاندیشد و نه هرگز بتواند بر خود چیره شود. ملت را پیوسته به معروف، امر و از منکر نهی مینمایید و او را به اسارت باید ها و نباید ها درآورده اید. آنها پیوسته باید به فرمانبری تن دهند و این باید و آن نباید کنند. مردم باید بر گزینند آنچه برای آنها آیت الله ها و حجت الاسلام ها برگزیده اند. تعین کننده صلاحیت نمایندگان مردم و ریاست جمهوری که به مردم واگذار نشده است. شما حق تعیین سرنوشت را از ملت سلب میکنید و آنگاه مکرر از آزادی و عزت و کرامت انسان سخن میرانید.آقای رئیس جمهور، صغیر و یتیم شمردن یک ملت است که حیثیت انسانی را مخدوش میسازد. تا زمانیکه نظامی بنام نظام ولایت فقیه بر مردم حاکم است، و تا زمانیکه مردم ایران از آزادی پرستش و آزادی گزینش محرومند، مردمی خواهند بود اسیر و فقیر، در بند سنت و دین و نظام خرافات و افسانه ها.

آقای رئیس جمهور، انسان وقتی آزاد و سزاوار عزت و کرامت است که خود را از صغارت و قیومت رها سازد و نظام تقلید و تبعیت را واژگون سازد. مردم جهان از مقاومت پایان ناپذیر زنان در برابر ستم و ظلم رژیم اسلامی آگاهند. زنان ایران به جهانیان نشان داده اند که تن به اسارت و بندگی نخواهند داد، حتی اگر با زور سر نیزه حجاب را بر آنها تحمیل کنند. وقتی شما از آزادی سخن به میان میآورید، آیا بر آن تصور هستید که جهانیان صدای اعتراض دانشجویان پلی تکنیک و یا دانشگاه ها در سراسر کشور ایران را نشنیده اند؟ و یا از مبارزات و مقاومت کارگران و کارمندان و معلمان بی خبر اند؟ وقتی الفاظ شاعرانه ای همچون "اکسیر عشق و محبت " "زنده باد بهار " از دهان شما خارج میشود، آیا فکر میکنید که ناله ها و فریاد هایی که از درون شکنجه گاه های اوین بر میخیزد بگوش جهانیان نمیرسد و یا تصاویر انزجار آمیز سنگسار ها و اعدام نوجوانان را مشاهده نکرده اند. شما از اکسیر عشق و محبت سخن میرانید ولی در پی کین خواهی و انتقامجویی هستید. از غارتگری هایی که اسناد آن در دست است پرده برداری نمیکنید. چرا که در آن صورت دست آلوده ی خود را رو میکردید.

آقای رئیس جمهور، شما باید بدانید، حرّافی و لفاظی هم حدی دارد چون عین ریاکاری ست. شاید چند نفری از شرکا و همردیفان تان باور شان شده است که "زنده باد بهار " هم متضمن و معنا و مفهومی ست و در بازی قدرت برگ برنده است.  ولی مطمئن باشید که خود را فریب میدهید، نه مردم ایران را. چراکه مردم ایران ناظر بر رفتار و کردار شما هستند و بر دست شما قمه خون آلود را می بینند.

فیروز نجومی

Firoz Nodjomi

fmonjem@gmail.com

firoznodjomi.blogpost.com

 http://www.rowshanai.org/

ا